I AM A PEACE AMBASSADOR…

It all started on August 19, 2019…

I was extremely excited about what was going to happen. Then the most unbelievable and unforgettable experience of my life happened: Youth Peace Camp in Moldova. It was organized by Crossing Borders Company which gathered young people from Armenia, Denmark, Ukraine, Georgia and Moldova. I am so happy to say that everything was wonderful from the beginning till the very end. Garba, the founder of Crossing Borders, gave the start of the first activities. He announced that from that day on we were Peace Ambassadors. I surely added that our special mission would be spreading peace all over the world and make our mother Earth a better place for everyone. That influential speech motivated us and gave new energy.

The next step was getting to know each other. Thats a common knowledge, that a normal person (who is NOT GENIUS) cant remember 22 unfamiliar names from the first try, so the facilitators of the camp had thought about it in advance and organized several activities, which helped us to get closer and make friends. During these activities we asked questions, learned about each other’s hobbies, interests. Thanks to those little interviews we got a common idea about everyone. Then sitting in a circle in a wonderful natural atmosphere surrounded by trees, grass, flower and animals, we discussed and told about everyone’s interesting sides. We also played such games to reaffirm our memory and remember the names. While performing these activities we had breaks to have a little rest and gain energy. 

 

The camp was organized so well that every day we learnt new important things, which we will surely use in our lives. The best thing was the alternative way of studying: without any books, copybooks etc.

We studied through activities and then reviewed everything by discussing, sharing ideas and making conclusions together. I was amazed by the exercises and their uniqueness. They were mostly psychological. From putting a piece of paper on our enemy’s place to participating in an old and weird ceremony, from passing imaginary river with a team to representing ourselves by gestures, from communicating and understanding each other actually without talking to defining the term “conflict” in a positive way…

What they taught me was how to work in a group, help and support each other, have each other’s back, listen and trust, be brave, say out loud our personal opinion, fight for our and, of course, other‘s rights, think of a problem from different points of view and create PEACE! 

Our busy, but super interesting activities weren’t held only in Vadul lui Vode. We also had a trip to Moldova’s heart, the capital Chisinau. Firstly we travelled to Orheiul Vechi. After that, a Moldovan family was waiting for us at their home. I really liked their hospitality; also I had a chance to dance with Moldovans their national dances.

When we got to the centre of Chisinau, we got divided into 4 groups and had some tasks to complete. So the new adventures started there. We interviewed the locals about the names of capital cities, did research work, found out the most important historical places and took group photos. 

I bought some useless thing from a passenger just to help him and as a result I committed kindness, found locals to take videos and listened to different opinions about what was peace for them.

Then all the groups gathered together. We went to a restaurant and had a rest. 

I am mostly happy and grateful for the people I met during the camp. They were so kind, good-natured, clever, and peaceful, that I enjoyed myself spending my time with them. I felt at home with them. My love is so huge that I already miss them so much. I hope, I’ll still have chance to meet them again.

 

In conclusion, I would like to say that I am the luckiest and the happiest person, because I had the bright opportunity to participate in such a marvelous event! 

So, now I have the honor to be the AMBASSADOR OF PEACE…

A whole new world is waiting for me… I AM COMING! 

Քո մտքերը ձևավորում են քո ճակատագիրը

Աշխարհ, մարդիկ, մտքեր, երազանքներ, նպատակներ… Անհնար է պատկերացնել Երկիր մոլորակը առանց մարդկային երազանքների ու նպատակների, սակայն այստեղ կարևորը ոչ թե դրանք են, այլ դրանց առաջացման պատճառները` սկիզբը, ակունքները: Եթե լավ մտածենք, ապա կհանգենք այն կարծիքին, որ ոչինչ առանց մտքերի տեղի չի ունենա: Ահա թե ինչպես: Գոյություն ունի մի հետաքրքիր իրողությունների հաջորդականության բանաձև` միտք-երազանք-նպատակ-իրականություն: Այս բանաձևից կարող ենք հետևություն անել, որ “Քո մտքերը ձևավորում են քո ճակատագիրը” արտահայտությունը ճիշտ է, սակայն արդյոք այն միշտ գործում է: Չէ որ կյանքը լի է անսպասելի անակնկալներով, և շատ հաճախ այն, ինչ պատահում է մեզ հետ, չմտածված և չնախատեսված է: Ստացվում է, որ մեզ մոտ առաջանում են երկու իրար հակասող պնդումներ` <<մտքերը մեր ճակատագրի հիմքերն են>> և <<կյանքը լի է բազում անակնկալներով>>: Հարց է առաջանում` որն է ճիշտ: Ես առավել հակված եմ առաջին կարծիքին, քանի որ մարդն առանց նպատակի ոչինչ է, այդ պատճառով էլ հարկավոր է մեծ մտածել: Սա իմ սուբյեկտիվ կարծիքն է: Իսկ նստելով, ոչնիչ չանելով և սպասելով կյանքի պատրաստած անակնկալներին` մենք թույլ կտանք շատ մեծ սխալ: Այսպիով ճակատագրական այդպիսի սխալ չգործելու համար հարկավոր է “մեծ” մտածել` տալ ազատություն մեր երևակայությանը, որպեսզի մեծ լինեն նաև մեր նպատակները, քանի որ որքան բարձր դնենք նշաձողը, ապա այդքան բարձր էլ կլինի արդյունքը:

Test

1.Complete la frase con ser,estar,tener ,hay  o  venir.

• ¿Cuándo vamos a comer? Yo tengo mucha hambre.

• La ventana está abierta por la profesora.

• Hoy es miércoles.

• Nosotros somos puertorriqueños.

• Nosotros tenemos que beber y comer para vivir.

• Mi hermana tiene22 años.

• Ya es la una y media de la tarde.

• Laura es bonita e interesante;  hoy la pobre está enferma.

• Mis padres están ahora en París.

• Mis amigas son estudiantes.

• Tu  tienes que estar aquí a las doce.

• La clase de español es a las ocho y media.

• No hay nada  en la television.

• Nosotros venimos de comer.

Շարունակել կարդալ

Нет пророка в своем отечестве… Манна небесная

Нет пророка в своем отечестве

По библейскому (евангельскому) рассказу, когда Иисус, прославившись своей проповедью, вернулся на родину, в Иудею, его встретили там очень недоверчиво. «Не бывает, – горько сказал Иисус, – пророка без чести, разве только в отечестве своем…»

Мы повторяем эти слова, видя, как люди не умеют порой ценить заслуги своих близких, соотечественников, отдавая предпочтение чужакам.

Манна небесная

В библии рассказывается, будто во время странствования евреев по пустыне, когда наступил голод, внезапно с неба начала сыпаться «манна небесная», которая и спасла истощенных людей.

Рассказ этот не на сто процентов выдумка, но и чуда в нем нет. Бог, который, по утверждению библии, послал несчастным скитальцам пищу, тут, разумеется, ни при чем. В пустыне, по которой блуждали еврейские народы, распространен съедобный лишайник леканора. Созревая, корочки лишайника растрескиваются и свертываются в шарики. Эти шарики похожи на манную крупу. Они очень легки и переносятся ветром на большие расстояния. Кочевники собирают съедобный лишайник, толкут его и из полученной муки пекут хлеб.

Выражение «манна небесная» означает: неожиданная удача, чудесная помощь. «Ждать, как манны небесной» – нетерпеливо надеяться. «Манной небесной питаться» – жить кое-чем, случайными и таинственными средствами. Слово «манна» происходит от древнееврейского корня, означающего «дарить». Наша манная крупа названа так по имени легендарной манны, с которой она ничего общего не имеет.

The Polterabend custom in Germany…

The word itself comes from the verb Polten – to make a lot of noise and Abend – evening.

Just before couples are wed, their families and close friends meet for an informal affair. Then, all guests are requested to break things such as dinner wares and flower vases, anything except glasses. As soon as the entire place is in disarray, the couples should clear up the broken things. This tradition shows the couple the significance of being united and of hard work, which is necessary to make their marriage work. At least they are in for a hell of a start. Things can only improve from here.

Polterabend_-_Polterabend_Br__uche_-_HannaMonika_Wedding_Photography_JM0684HM_low.jpg

Making a mess is positively encouraged, the bride and groom will spend most of the night with brooms in hand because as fast as they can clean up the mess, someone will sneak by and destroy their hard work or simply get out another box of china from their car to smash. If you get lost on the way to a Polterabend listen out for the smashing and also keep an eye out for a skip, the easiest way to get rid of a lot of mess quickly.

Scherben_(Polterabend).jpg

A few things to know
– Presents are not expected at a Polterabend, but obviously gratefully accepted
– The couple provides food and drink
– No need to dress formally, this is a casual affair
– The party will go on until the sun comes up

This custom is also meant to bring forth good luck to the soon to be the married couple in addition to symbolically preparing them for the various trials that life has to offer.

The-Galerobe-Hochzeit-Polterabend-Standesamt-Zwenkau-MARCO-SCHUR-FOTOGRAFIE-Leipzig-127.jpg

Домашнее задание

Домашнее задание:

Задание«Путаница».В устойчивом выражении одно слово употреблено неверно, его следует заменить: Крокодил-мыш в мешке. Как с совы-гуся вода. Утиная-лебединая песня. Тигриная- львиная доля. Конское- ослиное упрямство. Стреляный петух. Подложить барана- свинью. Барсучья- медвежья услуга.

Շարունակել կարդալ

Իջևան… «Զգացի՞ք՝ ինչպես մտերմացանք»… 

Նոյեմբերի 8-ն էր, ուրբաթ, այն տպավորիչ և հիշվող օրերից մեկը, որն անցկացրել եմ ընկերներիս հետ: Ոգևորված, մեծ ճամպրուկով և հաստատակամ քայլերով մտա դպրոց, տեսա այն չափազանց երջանիկ ու ոչ պակաս ոգևորված դեմքերը… Այո, նրանք, հաստատ, իմ ընկերներն են: Տիար Բլեյանի հետ հանդիպումից հետո միանգամից բռնեցինք մեր ճամփան դեպի Իջևան… Առաջին անգամ էի այդ խմբով ճամփորդում, սակայն վստահ էի, որ տպավորիչ էր լինելու ճամփորդությունս և այդպես էլ եղավ… Ճանապարհը, ինչպես միշտ, միմյանց ավելի լավ ճանաչելու և մտերմանալու խթանն էր՝ երգում էինք և անդադար զրուցում:

Վերջապես հասանք, առաջին կանգառը Ծովագյուղն էր: Ասեմ, որ շատ հյուրընկալ էին և պարզ ու անկեղծ: Մեզ ընդունեցին պատվավոր հյուրի պես, ծանոթացրին դպրոցի սովորողների, ուսուցիչների և պատմության հետ: Շրջայցն էլ չափազանց ջերմ մթնոլորտում էր: Ծովագյուղին հաջորդեց զբոսանքը քանդակագործների պուրակում:

Մեզ ուղեկցում էին պայծառ ուսանողներ, ովքեր այնքա՜ն կյանքով լի էին և մեծ եռանդով մեզ պատմում էին պուրակի քանդակների մասին: Հատկապես հետաքրքիր էր Դոդո պապիկի արձանի պատմությունը: Զբոսանքն ավարտվեց…

Ուղևորվեցինք և մուտք գործեցինք այն տունը, որտեղ պետք է մնայինք 3 օր, այն վայրը, որտեղ մնալու էինք ընկերներով ինչպես մի մեծ ընտանիք, այն սենյակը, որը մուտք գործելուն պես ուրախացրեց մեզ՝ աղջիկներիս:

Մեզ այնքա՜ն լավ էինք զգում, ուրախությունից խենթացել էինք, ծիծաղում էինք, հուզվում, երգում, թռչկոտում, գրկում միմյանց ու հենց այդ ուրախությունն էլ միավորեց մեզ, ստեղծեց մի միջավայր, որտեղ գոյություն ուներ 99 տոկոս վստահություն և 100 տոկոս սեր: Այստեղ էինք ողջ գիշեր անդադար զրուցում՝ դեսից դենից՝ ամենահիմար թեմաներից մինչև գլոբալ, խելամիտ բանավեճեր, մինչև մանկակական անմիտ կռիվներ /ի դեպ գլխավոր հերոսներից էլ, ինչպես միշտ ես էի/, բայց, դե, կարևորը դա չէ: Միևնույն է, նույնիսկ այդ կռիվների մեջ եմ տեսնում գեղեցկություն, չէ՞ որ եղբայրն ու քույրը նույնպես կռվում են: Իսկ վերջում ի՞նչ: Վերջում էլ դրսևորվում է պարզ ու մաքուր հավատարմությունը: Բարիշում ենք ու ավելի մտերմանում:

Ընդհանրապես ճամփորդությունը շատ հագեցած էր: Այդ պատճառով կպատմեմ միայն ինձ համար ամենահետաքրքիր և հաճելի պահերը: Հիշում եմ մեր երկար-երկար քայլքը Խաշթարակից մինչև Լուսահովիտ: Այնքան ծարավ էինք, ջրերն ավարտվել էին, իսկ արևը հատուկ ավելի ու ավելի էր այրում: Հանկարծ ինչ-որ մեկի միտքը փայլատակեց ու որոշեցինք գյուղի տներից հավաքենք ջրային պաշար: Այնքա՜ն լավ ու հյուրընկալ մարդիկ էին մեզ հանդիպում: Դե իսկ անվերջ թվացող ճանապարհը անտեսանելի էին դարձնում ընկերներս: Այո՛, ընկերներ բառից անգամ չեմ վախենում նրանց դեպքում: Այդ օրերի ընթացքում բացահայտեցի շատերին: Մեր անկեղծ զրույցները, մեր գաղտնիքներով կիսվելը… Բացահայտեցի նրանց, երբ ես ինձ լավ չէի զգում, երբ նրանք անում էին ամեն ինչ, որ ծիծաղեմ ու վերադառնամ նախկին Իլոնային: Հետո էլ հիշում եմ մեր ընկեր Մարալին ու ընկեր Անիին: Նրանց զայրացած հայացքը, երբ աղմուկ էինք բարձրացնում: Բայց, գուցե նրանք էլ չէին նկատում, որ այդ հայացքի տակ չէին կարողանում թաքցնել այն մեծ սերը, որ տածում էին մեր հանդեպ: Բայց կարևորը դա մենք էինք տեսնում:

Ամենահաճելի պահերից մեկը դատաստանի քարն էր: Պատկերացնելը, որ դու տեսնում ես ու դիպչում այն քարին, որը «Մենք ենք մեր սարերը» ֆիլմում կարևոր նշանակություն է ունեցել… Գտնվել լեռնային բարձունքում և զգալ քեզ այդ բնության գրկում…

Ճամփորդությունս թե՛ ուսումնական, թե՛ ընկերական տեսանկյունից հիասքանչ էր:

Դե իսկ վերջում էլ աննկարագրելի ու անվերջ հիշողություններով վերադարձանք Երևան… Մինչև հիմա մտաբերում եմ մեզանից մեկի հանկարծակի ու այդ պահին գուցեև անտեղի ասածը «Զգացի՞ք՝ ինչպես մտերմացանք»…

Սեբաստացին՝ միջազգային ճամբարների մասնակից/ Հանրային աուդիտ

Մխիթար Սեբաստացի կրթահամալիրը մասնակցել և մասնակցում է տարատեսակ միջազգային ճամբարների: Դրանք են՝

  • Վրաստանի «Ապագայի ճամբար»
  • Թուրքիայի Իզմիրի տիեզերագիտական ճամբար
  • Մոլդովայի Խաղաղության ճամբար
  • Երևան-Փարիզ կրթական փոխանակումը

Դրանցից յուրաքանչյուրը առանձնանում են իրենց յուրահատկությամբ: Իսկ մանրամասները ներկայացնում ենք հաջորդիվ.

Այս ճամբարներին մասնակցելով և ծանոթանալով նմանատիպ միջազգային ծրագրերի, առաջանում է մի հարց. Իսկ ինչու՞ ոչ Հայաստանում՝ մեր կրթահամալիրում: 

Կարելի է օգտագործել մեր ձեռք բերած կապերը միջազգային ճամբարնեի կազմակերպիչների, անհատների և այլոց հետ, կազմակերպել այլ ճամբարներ, արդեն Հայաստանում՝ մեր կրթահամալիրում, դառնալ միջմշակութային կրթական, սովորույթների փոխանակության կենտրոն: